Αυτή η εξαιρετική και όμορφα πυροβόλησε LA φιλμ νουάρ ήταν ευρηματικά δημιουργημένο από τον Otto Preminger, καθιστώντας το ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του σκηνοθέτη. Συναρπαστικές για κακή σχέσεις της, άπονος χαρακτήρες, και συγκλονιστική βία, Angel face υπάρχουν μόνο μια δεξιά Ρόμπερτ Μίτσαμ ως οδηγός ασθενοφόρου με μια ξανθιά κοπέλα (Μόνα Φρίμαν) και ένα όνειρο να ανοίξει δικό του συνεργείο για αγωνιστικά αυτοκίνητα. Τότε συναντά τον Jean Simmons, και για να μπορέσετε να πείτε "Double Indemnity" αυτός είναι ένας ξοφλημένος. Λαχτάρα του να αισθάνεται ελεύθερος τον κάνει να ταλαντεύονται μεταξύ της καλοσχεδιασμένης ζωής που πριν από αυτόν και τις συγκινήσεις της ύπαρξης με την πλούσια, παράξενη, όμορφη και Simmons. Στην αληθινή μόδα νουάρ, το φθαρτό αρσενικό είναι ευάλωτες στις μηχανορραφίες της femme fatale. Είναι ένα βραχίονα? Που είναι ένα κούτσουρο. Είναι και οι δύο louses και ανήκουν από κοινού. Simmons Μίτσαμ κάνει ο σοφέρ της οικογένειας.

Η θαυμάσια Simmons είναι το καλύτερό της εδώ, αυτή τη φορά παίζοντας ένα δροσερό και λεπτή συνένοχος. Όπως Γονίδιο Tierney για την άδεια στον ουρανό (1945), που έχει εμμονή με τον πατέρα της (Χέρμπερτ Μάρσαλ) και ανήθικη για το φόνο, ένα γατάκι από χάλυβα. Simmons είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και σίγουροι, τόσο πυκνή ώστε η απόδοσή της πολύ γρήγορα γίνεται μαγευτική. Σε αντίθεση με το υπερ-Tierney έντονη και κάπως εξεζητημένο απόδοση, ο Σίμονς έχει διαταραχθεί και βασανιστική με αληθοφανή τρόπο, δεν βγαίνει ως villainess αν και είναι σίγουρα τρομακτικό. Έρχεται επίσης να αισθάνονται ενοχές για τις ενέργειές της, ακόμα και πόνους να ομολογήσει. Αυτός ο όλος οδηγεί σε ένα από τα πιο σαγόνι-ρίψη κορυφώνεται σε όλα τα φιλμ νουάρ.

Ως δικηγόρος κηλίδα, Leon Ames παίζει ακριβώς για τον ίδιο ρόλο που έπαιξε στην εφημερίδα Ταχυδρόμος Δαχτυλίδια πάντα δύο φορές (1946). Αν Μίτσαμ είναι ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς μου, αυτή η κυνική και ασυνήθιστα αξιόπιστη νουάρ ανήκει Simmons. (Τον αρέσει από τη στιγμή που της ραπίσματα.) Το δικό της είναι ένα αριστοτεχνικό πορτραίτο της την εσωστρέφεια. Τώρα 80, Σίμονς ήταν ένα από τα πιο λαμπρά φώτα του Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1950, αφήνοντας πίσω τους μια σειρά από θαυμάσια παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της ηθοποιού (1953), The Big Country (1958), και Elmer Gantry (1960). Έχω γράψει για την ηθοποιό στο δεύτερο βιβλίο μου και για τη μεγάλη Χώρα Οικονόμοι οθόνης, και ελπίζω κάποια μέρα να γράψει εκτενώς για την πολυτάραχη ψυχολογικά πρόσωπο αγγέλου.