Για όσους από εσάς αμηχανία με την ένταξή μου από μια τέτοια προφανή μουσικά κλασικά ως Επτά νύφες για επτά αδελφούς σε ένα βιβλίο για παραβλέπεται ταινίες, έχω νέα: τη φήμη του Επτά νύφες δεν είναι ό, τι ήταν πίσω στο 1954, όταν ήταν ένα απροσδόκητη box-office smash και υποψήφια για το Όσκαρ φωτογραφίας. Αν και ακόμα και επικριτές της αναγνωρίζουν τη δυναμική της χορογραφίας και χορού της, Seven Brides έχει άδικα θύματα της πολιτικής ορθότητας. Αντίθετα με τις άλλες αριστοτεχνική musicals MGM της ημέρας-της Singin 'in the Rain (1952) και The Band Wagon (1953) - Επτά νύφες δεν έχει την σατιρική δάγκωμα ενός Μπέτυ Comden-Adolph σενάριο Green, ούτε πω ένα λαμπερό showbiz ιστορία? είναι μια γιορτή της καθημερινές τιμές που ορίζονται στο έδαφος του Όρεγκον το 1850. Όποιος το δει θυμάται αναμφίβολα μαγευτική αχυρώνα ευαισθητοποίησης χορό του, ένα από τα όλων των εποχών μεγαλύτερη ακολουθίες της οθόνης χορού, ακόμα Επτά νύφες είναι εξίσου νίκη για την ιστορία και τους χαρακτήρες του, όπως είναι για τα τραγούδια και τους χορούς της. Οι άνθρωποι ερωτεύτηκε με αυτή την ταινία λόγω της συναισθηματική έλξη της, τις μεταβάσεις του χαρακτήρα, και η δύναμη των πλαστών σχέσεων. Το χαμόγελο στο πρόσωπό σας κατά τη λήξη της προέρχεται κυρίως από την ικανοποίηση που έχουν δει κακονοικοκύρης "αδέλφια" του ωριμάσει σε καλοί άνθρωποι. Εκείνοι που βρίσκουν Επτά νύφες της, και η σεξουαλική επίθεση της πολιτική, δεν παρακολουθεί πολύ στενά? Από όπου και αν κατοικία στην κακή συμπεριφορά και να λείπουν τα μαθήματα ζωής που αντλήθηκαν.

απόσπασμα από το βιβλίο του John DiLeo
Οικονόμοι οθόνης: 40 Αξιοσημείωτο Ταινίες Εν αναμονή νέου ανακάλυψη
© 2008 Hansen Publishing Group. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος.