De recente dvd-release van de Britse klassieker The Private Life of Henry VIII (1933) is een herinnering dat Charles Laughton, in de titelrol, een werkelijk prachtige voorstelling gaf. Hij won de 1933 Beste Acteur Oscar, en zijn is een van de zeldzame Oscar-winnende draait net zo goed als de prijs met zich meebrengt. Het beeld, ook houdt verrassend goed stand, vooral omdat het zwaar is geen biopic, maar eerder een film met een lichte knipoog toon, een aantal brutale seksualiteit, en de goede zin om een ​​zeer beperkte focus, met name Henry's liefdesleven . De verfrissende humor (nog steeds grappig en charmant) dient om verhogen van de verrassende impact van zijn verschuivingen in drama. Alles Laughton niet wordt uitgevoerd (no pun intended) met de hoogste kunst.

Laughton is een schitterende visuele, een deftige en indrukwekkende verschijning, die draagt ​​zijn uitgebreide kostuums met moeiteloze panache. Niemand kan scheuren in een kapoen en gooi de botten als hij dat doet, boeren helemaal. Laughton heeft een prachtig theatrale val op een grote trap, het maken van een volledige draai te dalen! Een andere onvergetelijke scène is zijn droge mededeling, vlak voordat hij denkt dat hij gaat Anna van Kleef (Elsa Lanchester) naar bed. "De dingen die ik heb gedaan voor Engeland" Laughton en Lanchester (de heer en mevrouw Laughton) zijn een giller samen, speelkaarten in bed. Hoewel zijn is een grote prestatie, is het verlichten van momenten van onverwachte rust en subtiliteit. Er is geen moment beter is dan wanneer hij leert van ontrouw Katherine Howard's; zijn aanvankelijke woede verandert in verdriet. Brengen van zijn handen voor zijn ogen, huilt hij als een baby. Een geestige komische beurt is uitgegroeid tot een prachtig dramatische prestaties. Elke volgende Henry te danken heeft iets te definitief beeld Laughton's.

Als Katherine, Binnie Barnes is de nominale vrouwelijke hoofdrol, hoewel Lanchester is de vrouw die steelt de foto. Merle Oberon wordt kort gezien (en mooi) als Anne Boleyn, maar het is Laughton de show, of hij is hilarisch of ontroerend, geslepen of kinderachtig, vocaal booming of in de prive pijn. Alexander Korda was geen groot regisseur, maar hier toont hij een lichte aanraking. Korda's film heeft het gevoel van authenticiteit, een hoog tempo, en meer dan een vleugje pre-Code bawdiness. Het is nu een film meer dan 75 jaar oud en nog geen scherm Henry in al die tijd kan Laughton los te maken van zijn troon.