De zelden gezien Bette Davis drama Storm Center (1956) heeft zijn hart op de juiste plaats, dus het is jammer dat het wordt zo'n zware en genadeloze film. Het is een grauwe jaren '50 drama, gericht op een lompe maar overspannen wijze door co-scenarist Daniel Taradash. Het verhaal is waarschuwingen, maar niet overtuigend. De grote Bette is hopeloos nep en zelfbewuste hier, het beheer van zowel ingetogen en gemanierd. Haar Chirpy, geschoren lijn metingen niet helpen, ze spreekt met iedereen alsof ze hun kleuterjuf. Eigenlijk, ze is een bibliothecaris extraordinaire, evenals een WWI weduwe. Haar stadsbestuur wil de communistische droom te verbieden uit haar rekken en ze weigert uit principe. Fired, wordt ze een paria. Het is een heksenjacht drama, een linkse probleem beeld. Niets van dit wordt geholpen door een van de slechtste optredens kind die je ooit zult zien, in de andere centrale rol. Ik laat hem naamloos, maar, jongen, heeft hij een kanjer van een grote boze scène waarin hij aan de kaak Bette publiekelijk, wat leidt tot haar slaan en schudden hem hebben. Proberen om slap en schud een optreden van hem?

Het is allemaal nogal zwak, maar het was toch een traktatie bij TCM gescreend aan het eind van vorig jaar. Immers, het was iets van een verloren Bette Davis film. Ik kan me niet herinneren dat het ooit op tv voor. Het beeld heeft nu een tijdcapsule gevoel voor die koortsige tijden. Bette was lang voorbij het punt te worden gecast als gewone mensen, vrouwen die zouden kunnen opgaan in een kamer, of zelfs een stad. Ze ging het niet beter dat hetzelfde jaar als de Bronx huisvrouw in De Catered Affair. Storm Center is oorspronkelijk ingesteld op een comeback voertuig voor Mary Pickford zijn. Van Mary Pickford aan Bette Davis! Niet echt zo'n sprong als je bedenkt hoeveel Bette de Pickford blik leek toen ze speelde Baby Jane Hudson zes jaar later.