Hoewel slechts een kleine inspanning van de grootste jaren van Hollywood, de zeep bij Naam heeft alleen een veel gaande is, in het bijzonder de star power van een ongewoon hoog wattage. Deze driehoek sterren Cary Grant (op zijn weg naar boven), Carole Lombard (op haar piek), en Kay Francis (op haar weg naar beneden, maar niet zonder slag of stoot). Het is een kwaliteit "vrouw foto" dat zijn meer gekunstelde elementen overwint door het gladde richting van John Cromwell.

Mooie Lombard, een geestige en stralend comedienne, hier geeft wat waarschijnlijk haar beste dramatische prestaties, zo natuurlijk en moeiteloos beïnvloeden, positief tijdloos. Ze is een weduwe commercieel kunstenaar en mode-ontwerper die valt voor rijke-boy Grant, die jammerlijk is getrouwd met Viper Francis (trouwde ze met hem voor zijn deeg en zal hem niet een scheiding toe te kennen). Grant is charmant en liefdevol, maar hij speelt een zwakkeling, waardoor de twee actrices te domineren. Franciscus was nooit een goede actrice, maar ze was zeker een ster, en hier heeft ze een hoge oude tijd als een all-out teef en nep. Het wordt een strijd van de kasten voor de twee actrices (elk met haar eigen ontwerper), en ik moet verklaren Lombard de winnaar.

Hoewel de film is een drama, gelukkig Lombard en Grant zijn toegestaan ​​om een ​​aantal komische interactie hebben, gebruik te maken van deze gouden kans en bewijzen dat zij de chemie hebben in schoppen. Hoe meer melodramatisch schrijven kan dun zijn en dwaas, wat leidt tot Grant in een zuurstof tent, maar eindelijk krijgen we een beslissende en bevredigende confrontatie tussen de dames. Als 30s zeep gaan, deze baby levert echt, genoot in zijn trio van sterren.

Interessante voetnoot. Charles Coburn speelt Grant's vader. In 1943, Coburn won een Oscar voor hoe meer hoe beter. Toen dat komedie werd in 1966 opnieuw gemaakt als Walk, niet op Uitvoeren, Grant in zijn laatste film, gespeeld Coburn de rol.