Op dezelfde dag dat we Jean Simmons verloren, een ander scherm performer overleden, iemand die veel minder een begrip dan Simmons. James Mitchell overleed op 89, en zijn naam misschien niet bekend zijn, zelfs voor degenen die hem keken gedurende tientallen jaren op de dag seriële All My Children. Om zeep fans, hij was gewoon Palmer Cortlandt, te beginnen in 1979. Maar Mitchell was een "naam" aan die van ons die volgen dans en Broadway en de films. Hij had gedanst met American Ballet Theatre en was de eerste Harry Beaton in de originele Broadway productie van Brigadoon in 1947.

Mitchell was in Hollywood voor de staart van gouden de film muzikale leeftijd, en hij slaagde erin om te verschijnen in twee films die de meeste muzikale liefhebbers hebben ontelbare keren gezien. In de prachtige Fred Astaire klassieker The Band Wagon (1953), Mitchell speelt een verwaande choreograaf, de mentor om ballerina Cyd Charisse. Helaas is hij niet echt om hier te dansen, alleen maar repeteren met de twee sterren. In Oklahoma! Mitchell is Dream Curly, iconische choreografie dansen Agnes DeMille's in haar mooie droom ballet. Maar beste muzikale Mitchell's moment op film komt in Diep In Mijn Hart (1954), eigenlijk een van de ergste van de MGM musicals, een biopic over Sigmund Romberg met een gruwelijke optreden van Jose Ferrer (als Romberg). Maar de film is voorzien van een dans duet uitgevoerd door Mitchell en Cyd Charisse, op de melodie "Een Alone" van The Desert Song. Waarschijnlijk de beste romantische Charisse's dance, zonder dat Astaire en Gene Kelly, het is een sexy, hypnotische, en fysiek veeleisend nummer en een echte showcase voor talent Mitchell's, aanwezigheid, en donkere handsomesness. De volgorde zou moeten zijn een klassieker (en waarschijnlijk zou zijn als niet gestrand in die vreselijke film).

Toen ik klaar was het schrijven van mijn boek Screen Savers, die veertig onderschatte films van de 20ste eeuw bestrijkt, merkte ik dat Mitchell gewoon toevallig in drie van de films, niet een van hen een musical. Odder nog steeds was het feit dat hij niet veel niet-muzikale foto's te maken. Mitchell speelt uiteenlopende rollen in dit trio, allen van MGM. In Border Incident (1949), geweldige docudrama Anthony Mann's noir, Mitchell is een Mexicaanse landarbeider (met een goed Mexicaans accent), het delen van een sterke band met de ster van de film, Ricardo Montalban, die speelt een Mexicaanse undercover agent. Nog beter is West-Devil's Mann's Doorway (1950), een diep ontroerende film met de beste prestaties Robert Taylor ooit gaf. Taylor speelt een Indiaan, net als Mitchell, in een no-win situatie met naar het westen-bewegende homesteaders en anti-Indiase land wetten. De film pakt nogal een vuistslag, en zullen op een dag, ten slotte, worden erkend als een klassieker.

De derde film in Mitchell Screen Savers is mooi Stars Jacques Tourneur in Mijn Kroon (1950), een eerlijke heartwarmer over de kleine-stad Amerikaanse leven in het laatste deel van de 19e eeuw. De ster is prachtig Joel McCrea op zijn best, eenvoudig en moeiteloos en feilloos geloofwaardig. Hij speelt de vlakte-sprekende dominee, en Mitchell, in zijn beste rol, is de nieuwe doctor in de stad (zoon van de oude dokter, die binnenkort overleden). Voor een tijdje, heeft Mitchell's karakter, een stad moet leven gentleman, geen zin om vast te zitten in dit nergens burg. Goede dingen gebeuren (vindt hij verliefd op lerares Amanda Blake) en slechte dingen gebeuren (een uitbraak van tyfus). Op gespannen voet met karakter McCrea voor een groot deel van de film, Mitchell geeft een opmerkelijk goede prestatie. Zijn conversie van verwaande buitenstaander betrokken lid van de gemeenschap wordt levendig gemaakt en aannemelijk getimed.

Dus, als je denkt van Mitchell alleen als die kerel tillen Dream Laurey, of het delen van het kleine scherm met Susan Lucci, dan is het tijd om te controleren zijn zwart-wit trio van uitstekende drama's en geef hem wat hem toekomt als een solide big- scherm acteur.